ELISE – Get inspired

GEKKE TIJD

De afgelopen maanden waren bizarre maanden. Ik kijk er met een dubbel gevoel op terug; de (voor mij) noodgedwongen rust kon op geen beter moment komen, maar de onzekerheid en stress die het teweeg bracht, was allesbehalve fijn.

Ik ben me er overigens absoluut van bewust dat dit geen periode van rust was voor vele sectoren in onze maatschappij. Voor mensen in de zorg, het onderwijs en voor veel ondernemers was het harder werken dan ooit. Er hebben veel aanpassingen plaats moeten vinden en het waren onzekere tijden. Daarnaast waren het voor veel mensen eenzame weken en heeft ook een grote groep mensen dierbaren verloren. Zonder dit alles teniet te doen, ga ik uitleggen waarom deze periode in het begin dan tóch fijn was voor mij.

Één of twee weken voor de noodgedwongen quarantaine startte, zat ik op de oranje bank schuin tegenover mijn psycholoog. Ik vertelde haar dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik was al tig keer naar de huisarts geweest met ernstige hoofdpijn- en vermoeidheidsklachten. Ergens wist ik al dat deze lichamelijke klachten te maken hadden met stress, maar echt toegeven deed ik dat nog niet. Ik vertelde dat ik ontzettend veel moest doen van mezelf. Toen ik de hele waslijst opnoemen merkte ik al ; dit klinkt verdomd erg als de druk die ik mezelf drie jaar geleden, net voor mijn depressie, ook oplegde. Toen ging dat niet goed, waarom zou mezelf die druk opleggen dan nu wel werken?

Mijn psycholoog vroeg me op haar beurt wat ik dan nodig dacht te hebben om me beter te voelen. Mijn alles-of-niets-instict zei meteen: “Dat alles stopt. Ik heb twee weken lang rust nodig, niks moeten doen en na die twee weken kan ik weer langzaam beginnen met alles.” Alsof het universum mijn noodkreet had gehoord, kwam Nederland twee weken later in de intelligente lockdown terecht. Twee weken werden al snel meerdere maanden en nog steeds zijn we niet terug bij hoe het allemaal was.

In het begin leek deze nieuwe realiteit geweldig: ik had geen last van FOMO, hoefde me niet meer schuldig te voelen over afgezegde afspraken en ik kon zoveel uur slapen als ik wilde. Na een paar weken merkte ik dat die ‘fysieke rust’ niet genoeg was. Ik maakte me nog steeds druk om een heleboel dingen, vond dat ik niet genoeg uit de ‘vrije dagen’ haalde, niet genoeg studeerde en hoeveel ik ook sliep; de vermoeidheid werd niet minder.

Nu alles stapje voor stapje weer terug aan het gaan is naar het leven zoals wij dat voorheen kende, probeer ik niet meteen weer terug te vallen in mijn oude patroon. Sommige mensen denken dat dit een verhelderende periode was die de hele maatschappij gaat veranderen en anderen denken dat we met z’n allen weer snel terugvallen in onze werkmentaliteit en consumptiemaatschappij. Welke van die twee, of andere, scenario’s het ook mag worden; wellicht dat we af en toe als we op een terrasje zitten of bij familie zijn ons bewust kunnen zijn van het feit dat wij deze luxe hebben. Want als er iets is wat we allemaal hebben ervaren, is het dat niets vanzelfsprekend is.

“Elise, 21 jaar, neemt je mee haar wereld in en spreekt voornamelijk over Mental Health.”
@Elisevanboxtel